Το Πολυτεχνείο είναι πάνω από όλα γιορτή της αγωνιζόμενης νεολαίας

 

Η σημερινή μέρα θυμίζει πολλά στους παλιούς, που τότε, πριν από 49 χρόνια ήταν νέοι και το αίμα τους έβραζε. Στην αρχή ήταν λίγοι, αλλά αποφασισμένοι. Ήταν αυτοί που οργάνωσαν την εξέγερση και κατέλαβαν το Πολυτεχνείο με συνθήματα κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Μετά από λίγο έγιναν πολλοί. Μια τεράστια λαοθάλασσα που περικύκλωσε το γύρω χώρο του Πολυτεχνείου, δημιουργώντας μια ελεύθερη ζώνη, στην οποία είχε καταλυθεί το ανελεύθερο καθεστώς της στρατιωτικής δικτατορίας. Λίγες μέρες μετά το Πολυτεχνείο βάφτηκε με το αίμα των εξεγερμένων. Οι σιδερόφρακτες δυνάμεις του καθεστώτος σκότωσαν, τραυμάτισαν, βασάνισαν, φυλάκισαν, εξόρισαν, αλλά το πλήγμα που υπέστη από εκείνη την εξέγερση το καθεστώς, ήταν ανεπανόρθωτο. Μετά από ένα χρόνο η χούντα κατέρρευσε, αφού προηγουμένως είχε προκαλέσει την τραγωδία της Κύπρου με την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί.

Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι πάνω από όλα γιορτή της νεολαίας, γιατί οι νέοι μας, ήταν αυτοί που ξεσηκώθηκαν και ξεσήκωσαν το ελληνικό λαό, γράφοντας μια σπουδαία σελίδα αντίστασης στην νεότερη ιστορία της πατρίδας μας.

Οι δικές μας προτάσεις για ένα ρεαλιστικό προεκλογικό δημοτικό πρόγραμμα (3)

Προτάσεων συνέχεια. Για τα αρχαία του λιμανιού της Παροικιάς

Θα το ξαναπούμε και πάλι. Τα προγράμματα των παρατάξεων πρέπει να είναι ρεαλιστικά και όχι να εικονογραφούν το μέλλον, στοχεύοντας στην παραπλάνηση του εκλογικού σώματος.

Εμείς συνεχίζουμε τις προτάσεις μας με ένα φαινομενικά εύκολο θέμα, που όμως είναι δύσκολο, επειδή έχουμε να κάνουμε με την Αρχαιολογική Υπηρεσία.

Πρόκειται για τον κόλπο της Παροικιάς και τις αρχαιότητες που βρίσκονται στη λεκάνη μπροστά από το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου.

Είναι γνωστά στους αρχαιολόγους τα σημεία που υπάρχουν αρχαιότητες εντός του κόλπου της Παροικιάς. Αυτά τα σημεία θα μπορούσαν να συνεχίσουν να είναι δεσμευμένα και όχι ολόκληρος ο κόλπος. Αρκεί μια απόφαση του Κεντρικού αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ). Δεν έχει νόημα να μπαίνουν εμπόδια από μια υπηρεσία χωρίς λόγο. Δεν πρόκειται για έργο που απαιτεί χρηματοδότηση. Πρόκειται για μια απόφαση που επαναφέρει τη λογική σε μια απόφαση, που σχετίζεται με την διαταραγμένη σχέση Δήμου και Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων. Αλλά αυτό ανήκει στο παρελθόν.

Όσον αφορά τα αρχαία που αναπαύονται στο βυθό της λεκάνης του Αγίου Νικολάου, η ανάσυρσή τους είναι εύκολη και χωρίς μεγάλο κόστος.

Η ανάδειξή τους σε μια πλατεία της Παροικιάς μαζί με τις αρχαιότητες που φυλάσσονται πέραν της εικοσαετίας σε αποθήκη θα υπηρετούσε δύο σκοπούς: την παρουσίαση του σημαντικού έργου της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων και την προβολή τμήματος της αρχαίας Πάρου.

Είναι μια προσπάθεια που μπορεί να ολοκληρωθεί στο χρονικό πλαίσιο μια θητείας, αρκεί η νέα δημοτική αρχή, (εάν προκύψει), διεκδικήσει από το κράτος των Αθηνών τα αυτονόητα.

Τουριστική προβολή: όταν το προβαλλόμενο είναι αναντίστοιχο με την πραγματικότητα

Δεν θα διαφωνήσουμε με τις προσπάθειες της δημοτικής αρχής για την προβολή του νησιού μας στις εκθέσεις τουρισμού του εξωτερικού, αν και αυτού του είδους η προβολή έχει πλέον περιορισμένα αποτελέσματα.

Εκεί που διαφωνούμε ριζικά είναι ότι διαφημίζουμε το νησί μας για παροχή υπηρεσιών που δεν υπάρχουν ή υπολειτουργούν, γιατί τότε κοροϊδεύουμε τους επισκέπτες μας.

Ένα από αυτά (το πρώτο) είναι η ασφάλειά τους κατά την παραμονή τους στο νησί. Το Κέντρο Υγείας και οι γιατροί που υπηρετούν σ΄αυτό τους καλοκαιρινούς μήνες εργάζονται εξοντωτικά, αφού το σύνολο του πληθυσμού πολλαπλασιάζεται ενώ ο αριθμός των γιατρών παραμένει ο ίδιος. Η αναβάθμιση του Κέντρου Υγείας είναι ζήτημα πρώτης προτεραιότητας και αφορά όλους μας.

Ένα δεύτερο είναι η οδική ασφάλεια. Πολλά είναι τα τροχαία επειδή, οι δρόμοι απαιτούν βελτιώσεις. Ασφαλτοστρώσεις, οδική σήμανση και διαγραμμίσεις παρέχουν ασφάλεια στους επισκέπτες, αλλά και σε εμάς τους ντόπιους. Και βέβαια επισταμένος έλεγχος στα πάσης φύσεως ενοικιαζόμενα οχήματα.

Ένα τρίτο είναι οι δημοτικοί χώροι στάθμευσης. Δεν είναι μόνο η έλλειψη οργάνωσης των χώρων αυτών. Απουσιάζει η σήμανση που οδηγεί σ΄αυτούς. Αφήνουν οι τουρίστες το αυτοκίνητό τους, επισκέπτονται τον οικισμό (αναφερόμαστε κυρίως στην Παροικιά) και αγνοούν την επιστροφή, επειδή δεν υπάρχει επαρκής σήμανση που οδηγεί στα παρκινγκ. 

Ένα τέταρτο είναι η καθαριότητα, που για τους επισκέπτες μας ιδιαίτερα από τις ευρωπαϊκές χώρες αποτελεί κεκτημένο. Δεν είναι μόνο οι πολυσύχναστε περιοχές όπως είναι το λιμάνι και οι κεντρικοί δρόμοι των οικισμών, είναι και τα δρομάκια που δέχονται επισκέπτες και που αυτά έχουν επίσης σοβαρό πρόβλημα καθαριότητας.

Τέλος για άλλη μια φορά θα αναφερθούμε στις δημοτικές τουαλέτες. Η απαράδεκτη κατάσταση που βρίσκονται, μας ντροπιάζει όλους.

Ποιος θα πήγαινε για δεύτερη φορά σε ένα εστιατόριο με βρώμικες τουαλέτες;

Κάπως έτσι σκέπτονται και όσοι επισκέπτονται τις δημοτικές τουαλέτες.

ΟΙ αναντιστοιχία ανάμεσα στο προβαλλόμενο και την πραγματικότητα μας εκθέτει όλους και κάνει ζημιά σε όσους επιθυμούν να επισκεφτούν το νησί μας για δεύτερη φορά.

Ευτυχώς που οι επιχειρηματίες τουρισμού ανεβάζουν συνεχώς την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και σώζουν την κατάσταση. Αλλά μέχρι πότε;

Όταν η γραφειοκρατία ακυρώνει έργα ζωτικής σημασίας για έναν τόπο. Μια διδακτική ιστορία.

Βαδίζαμε προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, όταν μια αντιπροσωπεία αυτοδιοικητικών της Πάρου, προσκεκλημένη από μεγάλη γερμανική εταιρεία, έφτασε στο Baden-Baden για να δει στην πράξη πως λειτουργεί στην πόλη αυτή της Γερμανίας η εγκατάσταση διαχείρισης και αξιοποίησης των απορριμμάτων της περιοχής.

Στη Γερμανία η διαλογή γίνεται στην πηγή και αναφερόμαστε στο οργανικό σκουπίδι.

Το περιβάλλον, που οδήγησαν τη παριανή αντιπροσωπεία, δεν θύμιζε με τίποτα ότι ήταν χώρος εναπόθεσης απορριμμάτων. Τι γίνονταν στην εγκατάσταση αυτή. Τα σκουπίδια τα άδειαζαν σε ένα μεγάλο όρθιο κύλινδρο. Εκεί γίνονταν ζύμωση από την οποία παραγόταν βιοαέριο. Στη συνέχεια με σωληνώσεις το μετέφεραν σε χώρο που υπήρχαν ηλεκτρογεννήτριες και την παραγωγή του ηλεκτρικού ρεύματος την πωλούσαν στην πόλη.

Ότι απέμενε από τη ζύμωση, το τοποθετούσαν σε μια λεία τσιμεντένια επιφάνεια που είχε υπόγεια σωλήνωση, από την οποία διοχέτευαν οξυγόνο και μετέτρεπαν τη μάζα σε οργανικό λίπασμα.

 Η πρόταση της εταιρείας ήταν να κατασκευαστεί κάτι ανάλογο και στην Πάρο.

Με την επιστροφή της παριανής αντιπροσωπείας στο νησί, ξεκίνησαν οι διαβουλεύσεις και η τότε δημοτική αρχή αποφάσισε να συνάψει σύμβαση με τους Γερμανούς για την ίδρυση ΕΠΕ με μέτοχο το δήμο και τη γερμανική εταιρεία. Οι δικηγόροι και των δύο πλευρών επισκέφτηκαν τη νομική υπηρεσία του Υπουργείου Εσωτερικών και ερευνώντας το θέμα διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε το νομικό πλαίσιο που θα επέτρεπε τέτοιου είδους συμπράξεις και η όλη προσπάθεια ναυάγησε στα λιμνασμένα νερά της ελληνικής γραφειοκρατίας. 

Το τι έγινε μετά, το περιγράψαμε στο χθεσινό μας σχόλιο.

Απορρίμματα και περιβάλλον: Μια πονεμένη ιστορία

 

Αν κάνουμε την υπόθεση, ότι μπήκε τάξη στην καθαριότητα παντού, σε όλους τους οικισμούς του νησιού, που είναι σχετικά εύκολο για μια δραστήρια δημοτική αρχή, τότε πάμε στο δύσκολο, που είναι η προστασία του περιβάλλοντος από τα παραγόμενα σκουπίδια. Και για μην λέμε πολλές κουβέντες, εκεί τα κάναμε μούσκεμα.

Πριν οργανωθεί ο ενιαίος δήμος, υπήρχαν στο νησί 7 σκουπιδότοποι, όσοι ήταν οι ΟΤΑ του νησιού και ένας επιπλέον στο Άσπρο Χωριό, που διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Λευκών. Τότε τα σκουπίδια καίγονταν.

Στη συνέχεια ήρθε η απαγόρευση της καύσης και το σκέπασμα των σκουπιδιών με χώμα. Ακολούθησε η κατάργηση των σκουπιδότοπων, εκτός από αυτόν της Παροικιάς. Και επειδή η πίεση για την κατάργηση και αυτού του σκουπιδότοπου ήταν πολύ μεγάλη, λόγω της επαφής του με τα επιφανειακά αρχαία λατομεία, ο δήμος αγόρασε έκταση 100 στρεμμάτων στη θέση Καμπί και έπειτα από πολλές προσπάθειες δημιούργησε τάφρο καλυμμένη με μεμβράνη και με σύστημα παροχέτευσης των υγρών για την προστασία του υπεδάφους, το λεγόμενο κύτταρο, όπου εκεί γίνονταν η εναπόθεση των σκουπιδιών.

Μέχρις εδώ ας πούμε ότι τα πράγματα ήταν ανεκτά, γιατί μετά υπήρξαν και συνεχίζουν να υπάρχουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις οφειλόμενες στην αδράνεια της δημοτικής αρχής.

Γιατί με το ξεκίνημα της λειτουργίας του κυττάρου, έπρεπε ταυτόχρονα να ξεκινήσει η κατασκευή ενός δεύτερου. Αυτό όμως δεν έγινε και χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Αποτέλεσμα αυτής της αδράνειας , υπήρξε η υπερφόρτωση του κυττάρου, η καταστροφή του έργου και το σημερινό αδιέξοδο.

Κατόπιν αυτού και μετά τη διαπίστωση ότι το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων απασχολεί πολλά νησιά του Νότιου Αιγαίου, ανέλαβε η περιφέρεια να λύσει το πρόβλημα.

Δεν είμαστε αισιόδοξοι ότι θα τα καταφέρει, αλλά ας αισιοδοξούμε. Στο μεταξύ δημιουργήθηκαν και άλλοι χώροι εναπόθεσης απορριμμάτων, που μετά από μια καταγγελία, ο Δήμος θα βρεθεί κατηγορούμενος.

Και όμως λύση θα είχε βρεθεί τρεις δεκαετίες πριν, εάν το τότε Υπουργείο Εσωτερικών είχε το νομικό πλαίσιο που θα την επέτρεπε. Αλλά δυστυχώς ατυχήσαμε και η Πάρος έχασε μια μεγάλη ευκαιρία, να λύσει με πλέον σύγχρονο τρόπο το πρόβλημα.

Οι δικές μας προτάσεις για ένα ρεαλιστικό προεκλογικό δημοτικό πρόγραμμα (2)

Ας πούμε για την καθαριότητα, που αυτή πρωτίστως ενδιαφέρει τον δημότη.

Η Παροικιά, η πρωτεύουσα του νησιού, ήταν πριν αναλάβει η διοίκηση Κωβαίου, καθαρή. Και αναφερόμαστε στην Παροικιά γιατί εκεί κυρίως εντοπίζεται το πρόβλημα. Οι δρόμοι της Παροικιάς, οι πλατείες της και γενικότερα οι κοινόχρηστοι χώροι έχουν πρόβλημα.

Πρέπει να αυξηθεί το προσωπικό και οι αναθέσεις στον τομέα της καθαριότητας και να ελέγχεται η εφαρμογή του κανονισμού καθαριότητας.

Να επιδιωχθεί από τα σχολεία η διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας σχετικά με την ανακύκλωση και τον διαχωρισμό των απορριμμάτων στην πηγή.

Να υπάρξει ωράριο στο οποίο θα γίνεται η εναπόθεση των απορριμμάτων και επιτέλους να ξεκινήσει η υπογείωση των κάδων, που εκτός από απαράδεκτο αντιαισθητικό θέαμα που εμφανίζουν, αποτελούν κίνδυνο εκδήλωσης πλημμυρών στα σημεία των χειμάρρων που έχουν τοποθετηθεί. Ας μην ξεχνάμε ότι με την κλιματική αλλαγή τα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα αυξάνουν σοβαρά την πιθανότητα πλημμυρών.

Τι ζητούμε από την αυτοδιοίκηση

 

Η αυτοδιοίκηση πέραν των άλλων αποτελεί και μια πρόκληση προς τις κεντρικές εξουσίες. Να «πιάσει» την ουσία της πολιτικής και να δώσει μαθήματα προς το κέντρο. Είναι η αλφαβήτα της πολιτικής. Η άποψη ότι αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο κεντρικών ιδεολογιών είναι λάθος και δείχνει αδιέξοδους δρόμους γι’ αυτό και μέχρι σήμερα δεν έχουμε παρά ελάχιστα δείγματα λαμπρής τοπικής πολιτικής. Αυτονόητο είναι ότι τα κόμματα, οι κεντρικοί φορείς εξουσίας και άλλοι που έχουν συμφέροντα και λόγο και ισχύ θα θελήσουν να ποδηγετήσουν τους Δήμους και τις Κοινότητες εκεί που υπάρχουν ακόμα. Αλλά αυτό είναι που πρέπει να αμφισβητηθεί.

Και ποια είναι η ουσία της πολιτικής που θέλουμε να «πιάσει» το κάθε Δημοτικό Συμβούλιο;

α) Η ανάγνωση των τοπικών προβλημάτων και η δρομολόγηση λύσεων με την αξιοποίηση δυνάμεων και δυνατοτήτων που προσφέρονται.

β) Η καλλιέργεια με όλες τις δυνάμεις της συμμετοχής των πολιτών στα κοινά με συνελεύσεις και δημόσιους διαλόγους και με κάθε άλλον μέσον.

γ) Η φροντίδα για πολύπλευρη και τακτική ενημέρωση για όλα τα τοπικά θέματα.

δ) Η φροντίδα για τη λειτουργία των Κοινοτήτων όλων και τη συνεργασία μεταξύ τους και με το Δημοτικό Συμβούλιο.

ε) Η ανάγνωση με βάση την καθημερινή εμπειρία όλων των αδυναμιών του θεσμικού πλαισίου, ώστε κάθε φορά να υπάρχουν προτάσεις προς βελτίωση.

στ) Η συνεργασία με όλους τους φορείς ώστε να καταστεί καθεστώς και να ξεχωρίσουν κάθε φορά αξιόλογες ικανότητες και πρωτοβουλίες.

ζ) Η συνεργασία με τα μαθητικά συμβούλια ώστε από νωρίς οι νέοι να αποκτήσουν διάθεση συμμετοχής και να λαμβάνουν πολύτιμες εμπειρίες.

η) Και αυτό που δεν προσέχεται, αλλά είναι από τα σοβαρότερα. Η διαρκής επαγρύπνηση και εργασία ώστε τα όρια της ελευθερίας και της ευθύνης των Δήμων να διευρύνονται. Να μην λέμε αυτά καθορίζει ο νόμος, που βεβαίως θα τα σεβόμαστε, αλλά τα όρια να τα πηγαίνουμε πιο πέρα ώστε με τον καιρό να αναπτύσσεται η ανάγκη για νέο θεσμικό καθεστώς.

θ) Ακόμα και αν η αυτοδιοίκηση παρουσιάζει τρωτά στην ανεξαρτησία της το ορθό είναι να τη θεωρούμε ανεξάρτητη ώστε η περισσότερη συμμετοχή να επιτυγχάνει αυτό ακριβώς!

ια) Τέλος είναι σοβαρό πολιτικό λάθος να θεωρούμε τους Δήμους προκεχωρημένα φυλάκια της πολιτικής του κέντρου. Να πειθαρχούμε στον ένα ή τον άλλο της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Έτσι δεν φέρνουμε τίποτα καινούριο, αλλά επαναλαμβάνουμε αυτά του Κοινοβουλίου της Αθήνας.

Χρίστος Γεωργούσης